Jakiś czas temu pojawił się na naszym blogu wpis o znakomitym serialu The 100. W chwili obecnej można oglądać już czwarty sezon tej produkcji, jednak ja chciałabym się cofnąć i przedstawić wydarzenia serii drugiej, ponieważ miała w sobie coś, co zasługuję na uwagę.

Kto oglądał pierwszy sezon The 100 ten wie, że opowiada on historię setki młodocianych przestępców, którzy zostali przymusowo wysłani na napromieniowaną Ziemię w celu odkrycia, czy da się na niej żyć. Jak się okazało, nie tyle można na niej znów żyć, ale od dawna żyją tam inni ludzie i radzą sobie, skromnie mówiąc, nieźle. Ziemia jednak nie jest bezpieczna. Jest tu wiele zagrożeń, począwszy od zmutowanych zwierząt, poprzez tajemnicze choroby, a skończywszy na atakujących młodzież Ziemian. Pierwszy sezon zapewnił nam masę emocji, zwrotów akcji i zaskakujący finał.  Każdy kto czekał wtedy na sezon drugi, najprawdopodobniej się nie zawiódł.

The 100 to nie przesiąknięty przewidywalnością serial z nudną historią i na siłę wydłużanymi wątkami. Pod względem fabuły scenarzyści robią bardzo dużo, aby zaprezentować nam coś niesamowitego, w sposób równie zjawiskowy. Sezon drugi jest fenomenalny. Historia Mount Weather intryguje od pierwszych minut. Ten potężny bunkier, został zbudowany, żeby chronić jego mieszkańców przed szkodliwym promieniowaniem,

Już na samym początku pierwszego odcinka widzimy Clark, która trafiwszy do tego miejsca, nie potrafi zaufać mieszkańcom góry Weather .Nawet gdy zdaje sobie sprawę, że jest w cywilizowanym miejscu, szuka ucieczki, ale nie wie jeszcze, że stamtąd nie ma ucieczki.

Sezon drugi jest przepełniony wątkami. Reżyser chciał pokazać całą wspaniałą akcję z wielu punktów widzenia. Bohaterowie porozrzucani po wielu miejscach na Ziemi potrzebują czasu aby na nowo się odnaleźć. Powraca też znienawidzony przez widzów i bohaterów Murphy. Nie chcę jednak zdradzać zbyt dużo z samej fabuły, aby nie zniechęcić kogoś, kto jeszcze nie widział The 100.

Sezon bogaty jest w nagłe zwroty akcji, a także wielkimi rozczarowaniami, miłościami i uczuciami, które mogą ranić. Serial działa na emocje widza. Do samego końca ma się wrażenie, że każdy odcinek niesie coś tak niesamowicie nowego, a zarazem niesie obawę, że znów wydarzy się coś niespodziewanego, co wbije nam widzom nóż w serce. Nagle okazuje się, że postacie, których można rzec „nienawidziliście” w pierwszym sezonie, są teraz przez was kochani i uwielbiani. Ogólnie mówiąc, sezon drugi jest dojrzalszy i bardziej dopracowany. Po prostu chwyta za serce! Gorąco polecam, bo o ile pierwszy sezon może zapowiadał się na typowy film dla młodzieży, tak seria druga jest już dojrzała i z czystym sercem mogę polecić ją każdemu, kto jeszcze nie zapoznał się z historią Ludzi z Nieba.

W kinematografii mamy wiele filmów o zabójcach. Luc Besson w roku 1994 stworzył swój własny film sensacyjny. Podszedł do tego tematu z całkiem innej, nowej strony. Zrobił to w sposób oryginalny. Dzięki temu mamy dzisiaj jeden z najpiękniejszych obrazów w historii kina.

Matylda (Natalie Portman) to młoda dziewczyna wychowująca się w środowisku, można rzec, patologicznym, wraz z  przybraną siostrą i małym bratem. Jej ojczym (Michael Badalucco) zarabia na przechowywaniu u siebie w domu narkotyków. Grupa ludzi, która umieściła towar w jego domu, orientuje się, że nie wszystko poszło po ich myśli. Na czele ze skorumpowanym policjantem Normanem Stansfieldem (Gary Oldman) urządzają w domu Matyldy masakrę. Dzięki temu, że dziewczyna przebywała w tym czasie w sklepie, ominęła ją rzeź. Po powrocie szybko orientuje się w sytuacji. Aby ujść z życiem, udaje się do swojego sąsiada, Leona (Jean Reno). Mężczyzna ofiaruję jej pomoc i wpuszcza do siebie do mieszkania. Matylda odkrywa, że ten z pozoru spokojny człowiek jest zawodowym zabójcą. Dzielna dziewczyna nie zraża się tym. Teraz jedynym jej celem jest zemsta na mordercach rodziny. Upatruje w Leonie nauczyciela. Jednak przed mafią narkotykową nie tak łatwo uciec. Leon musi troszczyć się zarówno o siebie jak i o rozkapryszoną Matyldę, która chce nauczyć się zabijać.

Scenarzysta i reżyser – Luc Besson przedstawia nam specyficzny portret zabójcy: za dnia szary, nierzucający się w oczy mężczyzna, który po wykonanej robocie zaszywa się w swoim mieszkaniu, popija mleko i ćwiczy. W taką rolę świetnie wcielił się Jean Reno. Postać przez niego kreowana zdaje się być lekko opóźniona umysłowo i emocjonalnie. Lubi stare filmy i swojego jedynego towarzysza życia – kwiatka w doniczce. Czyż to nie idealny kompan, który wysłucha a nie ocenia? Mogłoby się wydawać, że tylko takiego towarzysza jest w stanie zaakceptować ten samotnik.

Na uwagę zasługuję również młodziutka Natalie Portman, która zadebiutowała obok starszego aktora. Poradziła sobie świetnie, gdyż  mimo młodego wieku potrafiła zagrać postać po ciężkich przejściach. Była to bardzo odważna i realistyczna kreacja, z którą aktorka poradziła sobie idealnie. Na ekranie można zaobserwować pewną chemię, która łączy Leona i Matyldę. To w pewnym sensie jakiś rodzaj miłości, o czym świadczą końcowe sceny filmu.

Gary Oldman wciela się w postać policjanta, który tak naprawdę jest szalonym psychopatą. Słucha Beethovena przed wymordowaniem z zimną krwią całej rodziny Matyldy. Aktor znany jest z tego, że wciela się w złe postacie w filmach, a w  Leonie zawodowcu  zasługuję na uwagę za wspaniałą kreację.

Konstrukcja filmu opiera się na czymś na wzór odwróconych schematów. Spotykamy tutaj zawodowego zabójcę, który okazuje się być miłym i wrażliwym człowiekiem. Piję on mleko, przecież jest to zdrowe, oraz zajmuje się o swoim ulubionym kwiatkiem z ogromną troską. Policjant, który powinien być wzorem do naśladowania i chronić bezpieczeństwa obywateli, jest w istocie psychopatycznym mordercą, a młoda 12-letnia dziewczynka pali papierosy i żyje jedynie pragnieniem krwawej zemsty na mordercach jej brata, bo tylko jego tak naprawdę żałuje.

Film bardzo mocno wpływa na emocje widza: przeżywa on ogromne napięcie, grozę i odczuwa chęć zemsty. Aktorzy kreują bardzo przekonujące postacie a sama akcja jest wartka. W produkcji nie ma mowy o nudzie. Film rozwija się, aby na koniec dojść do punktu kulminacyjnego, który nie tyle zaskakuje widza, ile budzi w nim ogromne emocje. Leon zawodowiec pokazuję, że w skorumpowanym i anormalnym świecie nie wszystko jest czarne lub białe.  To, co z pozoru wydaje się być dobre, może kryć największe zepsucie, z kolei osoby, które uważamy za złe, mogą być aniołami stróżami. Nasz świat jest złożony bardziej niż może nam się wydawać.

Leon zawodowiec jest filmem kultowym, takim który wykracza poza kryteria kina sensacyjnego. Powstał  w roku 1994  jednak do dzisiaj potrafi wzbudzić wielkie emocje. Jest to bez wątpienia zasługa reżysera Luca Bessona. Ponadto niesamowite kreacje aktorskie stworzyli Jean Reno (Leon), Garry Dolman (Stansfield) i Natalie Portman (Matylda). Film zafascynował mnie od pierwszego obejrzenia i wracam do niego bardzo często. Z każdym razem odkrywam w nim coś nowego.

Dzisiejszy post jest małą zapowiedzią cyklu o mordercach, który pragnę napisać. Leon jest jednym z nich.  

Poniżej piosenka w wykonaniu Stinga, Shape of my heart, stworzona specjalnie do filmu Leon zawodowiec.