Il cantar novo e ’l pianger delli augelli in sul dí fanno retenir le valli, e ’l mormorar de’ liquidi cristalli giú per lucidi, freschi rivi et snelli. 5Quella ch’à neve il vòlto, oro i capelli, nel cui amor non fur mai inganni né falli, destami al suon delli amorosi balli, pettinando al suo vecchio i bianchi velli. Cosí mi sveglio a salutar l’aurora, 10e ’l sol ch’è seco, et piú l’altro ond’io fui ne’ primi anni abagliato, et son anchora. I’ gli ò veduti alcun giorno ambedui levarsi inseme, e ’n un punto e ’n un’ hora quel far le stelle, et questi sparir lui.

O świcie śpiewe ptaków zawodzenie Brzmi po dolinach wśród świeżej przygody, I przelewają się czyste strumienie, Tocząc ku rzekom bystre, chłodne wody. Ta, która nie zna fałszu ni upadków, Ta, co ma z śniegu twarz, a włosy złote, Jutrzenka – budzi mnie śpiewaniem ptaków Czesząc drzew grzywy lekkim wiatru lotem. I ja się budzę witać ją – jej śpiewak. Z nią – słońce, bardziej jeszcze – drugie słońce, Co mnie olśniło i dotąd olśniewa. Widziałem oba słońca, tak raz było; W tej samej chwili wytrysły płonące, To śćmiło gwiazdy, tamto słońce śćmiło.